muzikale ontdekkingsreis

Een gitaartje op m’n 6e en dan naar les. Na een half jaar bleek ik nog geen noot te kunnen lezen, wel spelen overigens. Leesblind dus.
Tja dat kan gebeuren. Een belemmering was het echter niet, want spelen deed ik toch wel. Aan fantasie geen gebrek.
De pati├źnten van mijn vaders dokterspraktijk zagen me vaak spelen op het tuinpad naar de praktijk. Nooit hetzelfde, altijd in het moment. Nooit afgeremd door vader of moeder, ik kon gewoon lekker m’n gang gaan.
Dan komt de pubertijd, beetje grasduinen in diverse popbandjes en uit nood geboren overgestapt op basgitaar. Bassen dus, dat werd het. Wat een intrigerend instrument, grooven met de drummer, te gek!

Op een dag werd ik gevraagd om mee te doen in een jazz bandje, nou dat leek me wel wat. En zo begon de zoektocht naar harmonie. Wat een ontdekkingsreis!
Na een omzwerving via Frankrijk in Tilburg aanbeland en daar kreeg het een enorme vaart. Veel prachtige muzikanten daar en ik mocht nog met ze spelen ook! Belandde zelfs op het conservatorium en kreeg de titel ‘participant’ aangemeten, hetgeen inhield dat ik mocht doen en laten wat ik maar wilde. Beter kun je niet hebben, totale vrijheid.

Al gauw maakte ik een soort tweedeling tussen repertoire muziek en vrije improvisatie. In de jazz stukken werd er wel ge├»mproviseerd maar dan binnen een kader, de vrije improvisatie ging echt uit van het moment, net zoals op het tuinpad van m’n vader.
Daar is in de loop van de jaren niet veel in veranderd; zij het dat deze op het oog verschillende werelden steeds dichter bij elkaar lijken te komen. Niet spelen vanuit routine, maar vanuit passie. Altijd proberen een open houding te hebben. In het nu, zonder ego. Mijn muzikale zoektocht voelt nog lang niet teneinde, er is nog zo veel te doen en te leren.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *